Tatarkiewicz Konstanty Władysław (1884–1944), aktor, reżyser teatralny, autor sztuk.
Ur. 14 I w Warszawie, był synem zaślubionych w r. 1875 Stanisława Damazego (1849–1886), związanego z Warszawskimi Teatrami Rządowymi (WTR) od r. 1869 jako chórzysta, od r. 1871 jako aktor, a od r. 1880 jako inspicjent i rekwizytor, oraz Leokadii z Thiessów (ur. ok. r. 1852). Był bratankiem Jana Tatarkiewicza (zob.). Miał starszego brata Mariana (zob.).
T. uczęszczał na prywatne lekcje dykcji udzielane przez Marię Mazurowską, emerytowaną aktorkę. W r. 1903 ukończył klasę dramatyczną przy Warszawskim Tow. Muzycznym, ucząc się deklamacji u Mieczysława Frenkla, a gry scenicznej m.in. u Wincentego Rapackiego. Z kolegami z klasy, Leonardem Bończą-Stępińskim i Franciszkiem Rychłowskim, pod kierunkiem tego ostatniego, występował w lipcu t.r. w Płocku. Wiązał się z zespołami prowincjonalnymi; wiosną 1904 z trupą Juliana Myszkowskiego w Lublinie wystąpił m.in. jako Balwierz w „Dzwonie zatopionym” G. Hauptmanna, po czym w teatrze objazdowym Eugeniusza Majdrowicza grał w lipcu w Płocku, a w październiku w Łomży. W r. 1905 wystąpił tamże w zespole działowym, a w sezonie 1905/6, ponownie w zespole Majdrowicza grał w Sosnowcu (m.in. Hrabiego w widowisku „W obronie natury” wg fragmentów „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza). W r. 1907 wystąpił dwukrotnie w WTR: 9 VII jako Piotr Czarniecki w „Obronie Częstochowy” Elżbiety Bośniackiej-Tuszowskiej wniósł na scenę «zapał, szczere przejęcie się rolą i świeżość uczucia» („Kur. Warsz.” 1907 nr 188 wyd. poranne), a 21 VII w roli Królewicza w „Kopciuszku” K. A. Görnera w opracowaniu Adolfa Walewskiego, którą «pojął […] zbyt serio, tworząc postać bohatera szekspirowskiego» („Kur. Warsz.” 1907 nr 200). Nie został jednak przyjęty do WTR i na przełomie l. 1907/8 należał do zespołu Feliksa Kwaśniewskiego w Warszawie, a w r. 1908 do trupy Henryka Czarneckiego we Włocławku i Płocku, grając m.in. w „Ślubach” Stanisława Przybyszewskiego. Dn. 20 VI 1908 zatrudnił się w warszawskim Teatrze Bagatela u Józefa Puchniewskiego. Następnie został aktorem Teatru Polskiego w Łodzi, występującego wówczas w gmachu «Victorii»; w dniu inauguracji dyrekcji Aleksandra Zelwerowicza, 17 IX t.r., zagrał tam w jego reżyserii Nosa w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego. Po pożarze «Victorii» zespół przeniósł się do łódzkiego Teatru Wielkiego i od 25 II 1909 grał T. w „Sędziach” Wyspiańskiego (reż. Zelwerowicz) jako Dziad «pełen ognia i temperamentu, a zarazem umiaru», ujawniając «szczery talent jak też inteligencję» (Remus, „Ilustr. Republika” 1928 nr 83); w tej roli wystąpił z łódzkim zespołem 16 VI 1909 w Lublinie. Zagrał w Łodzi ponadto m.in. Nicka w „Marii Stuart” Juliusza Słowackiego i Tekltona w „Świerszczu za kominem” wg Ch. Dickensa (reż. M. Konstantynowicz). Napisał obrazki sceniczne: W wigilię, wystawiony w Łodzi 18 V 1909, oraz Jedna chwila, wystawiony na początku stycznia 1910 w jego reżyserii w kolejnej siedzibie teatru, przy ul. Cegielnianej. Latem 1909 przyłączył się do zespołu Marii Przybyłko-Potockiej, występującego od 5 VIII w Częstochowie na Wystawie Rolniczej, i zagrał m.in. Zbyszka w „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej, po czym w kwietniu 1910 związał się ponownie z zespołem Czarneckiego w Płocku. Od początku maja t.r. przebywał w Wilnie, występując m.in. jako Zbyszko Dulski i Chantacler w „Revuecie «Ku ku-ry ku»” Władysława Renarda; zagrał też w inscenizacjach dramatów Wyspiańskiego: „Bolesławie Śmiałym” (reż. J. Popławski) i „Weselu” (reż. B. Oranowski). W sierpniu wystawiono tam Wenus w Wilnie, dokonaną przez T-a przeróbkę nieznanej sztuki niemieckiej (inną wersję, Wenus w Krakowie, grano 19 XI w Teatrze Ludowym w Krakowie). Natomiast 26 XI 1912 w Częstochowie wystawiono napisaną przez T-a Kusicielkę, jednoaktową «dzisiejszą wesołą komedię» („Goniec Częstochowski” 1912 nr 325).
Po pożarze w Łodzi teatru przy ul. Cegielnianej odbył się 1 XI 1911 koncert-raut w sali Ignacego Vogla, na który T. napisał Wesołych pogorzelców – «drobnostkę sceniczną, nie pozbawioną pewnej satyry, lubo skąpą w dowcip i humor», ponadto sam wykonał kilka lekkich piosenek, a także imitował głosy «naśladując kunsztownie śpiew sopranistki» („Rozwój” 1911 nr 251). T.r. związał się z kierowanym przez Rychłowskiego Teatrem Zjednoczonym w Warszawie i 19 XII w inaugurującym jego działalność „Weselu” w reżyserii Zelwerowicza zagrał Poetę; wystąpił tam też jako Widmo Dziedzica w „Dziadach” Mickiewicza (reż. J. Orliński) oraz Krasiński w „Irydionie” wg Zygmunta Krasińskiego. W marcu 1912 był z tym teatrem w Moskwie, grając rolę tytułową w scenie z „Zygmunta Augusta” Wyspiańskiego, a także w „To samo” Leopolda Staffa. T.r. zespół gościł także m.in. w Kaliszu, Włocławku, Zamościu i Lublinie oraz w Płocku, gdzie T. zagrał m.in. Poetę. W listopadzie przeniósł się do Kijowa, w którym kierownictwo Teatru Polskiego sprawował od września Rychłowski. Z dużą sprawnością techniczną wyreżyserował tam kilkadziesiąt sztuk, m.in. „Sędziów”, „Bolesława Śmiałego” (zagrał Rycerza Stanisława) oraz „Wesele” (zagrał Poetę). Ponadto w sztukach Zapolskiej wystąpił jako Kochanek w „Ich czworo”, Halicki w „Kobiecie bez skazy” i Bogucki w „Pannie Maliczewskiej”. Przedstawienia zespołu kijowskiego pokazywano także w Odessie, Żytomierzu, Łucku, Równem i Białej Cerkwi. W lipcu 1913 występował T. w Warszawie w Teatrze Nowoczesnym, gdzie 20 II r.n. odbyła się premiera operetki „Figle księżyca” Wacława Julicza z librettem T-a. Następnie wrócił do Kijowa. W lipcu 1915 grał znów w Warszawie w Teatrze Ludowym przy ul. Oboźnej, a w sierpniu i wrześniu t.r., już pod okupacją niemiecką, w Teatrze Bagatela-Nowym. Z Zofią Leńską zorganizował tamże Teatr Artystyczny i od końca września 1915 do stycznia 1916 był jego reżyserem i kierownikiem artystycznym. Wyreżyserował w nim „Salome” O. Wilde’a (zagrał Jokanaana) oraz „Zazdrość” M. Arcybaszewa we własnym tłumaczeniu (zagrał Księcia).
Od stycznia do marca 1916 występował T. w warszawskim Teatrze Nowoczesnym, po czym zaangażował się jako aktor i reżyser do działającego od 26 II t.r. Teatru Praskiego i w sezonie 1916/17 współkierował nim z Popławskim. Zagrał tam kolejny raz Zbyszka Dulskiego (reż. Popławski) i Dorcia w „Weselu Fonsia” Ryszarda Ruszkowskiego (reż. W. Ryszkowski); wyreżyserował z bratem Marianem widowisko „Słowacki, Krasiński, Mickiewicz” (zagrał Konrada we fragmencie „Dziadów”), a samodzielnie „Noc tysiączną drugą” Cypriana Norwida, „W okopach” Mieczysława Swobody (zagrał Iwana Zarubajewa) i „Śmierć Ofelii” Wyspiańskiego. Podczas benefisu 31 III 1917 w wodewilu własnego autorstwa pt. Dwieście milionów nagrody wystąpił jako James Sketch. «Sztuka, wyreżyserowana przez benefisanta świetnie, pełna ruchu i życia, dowcipów aktualnych i scen pomysłowych, iście amerykańskich», uznał Franciszek Galiński („Echo Pragi” 1917 nr 4). Po opuszczeniu Teatru Praskiego został T. kierownikiem artystycznym i reżyserem warszawskiego teatrzyku «Oaza» (używano też nazwy Teatr Artystyczny); wyreżyserował w nim m.in. operetkę „Dzieci Wiednia” A. Stolla oraz zagrał kilka ról. W sezonie 1917/18 pracował w Warszawie w Teatrze Polskim, kierowanym wówczas przez Ludwika Solskiego; w jego reżyserii zagrał m.in. Vatiniusa w „Kajusie Cezarze Kaliguli” i Rabbana w „Judaszu z Kariothu” Karola Huberta Rostworowskiego. Współreżyserował „Królewnę Lilijkę” Tadeusza Konczyńskiego (22 XII 1917), będącą debiutem reżyserskim Leona Schillera, oraz zagrał Arlekina w „Miłości i loterii” J. P. Floriana (30 IV 1918), pierwszej jego samodzielnej pracy reżyserskiej. W sezonie 1917/18 występował też i reżyserował w warszawskim teatrzyku «Czarny Kot».
W sezonie 1918/19 pracował T. ponownie w Teatrze Polskim w Łodzi, działającym w okresie 16 X – 3 XI 1918 jako Zrzeszenie Artystów Teatru Polskiego; kierował tą sceną wspólnie z Zofią Wierzejską i Antonim Siemaszką, a także wyreżyserował m.in. „Panią prezesową” M. Hannequina i P. Vebera (zagrał Ministra sprawiedliwości) oraz „Erosa i Psyche” Jerzego Żuławskiego (zagrał Erosa). W l. 1919–21 pracował znów w warszawskim Teatrze Praskim, reżyserując m.in. „Wesołe kumoszki z Windsoru” W. Shakespeare’a, „Bolesława Śmiałego” (wystąpił jako biskup Stanisław), „Balladynę” i „Kordiana” Słowackiego; zagrał też Kochanka w „Ich czworo” w reżyserii brata, Mariana. Równocześnie na wniosek Tow. Popierania Sztuki Scenicznej został w sezonie 1919/20, z ramienia Zarządu Głównego ZASP, głównym reżyserem w Teatrze Polskim (na Pohulance) w Wilnie, gdzie na inaugurację USB 11 X 1919 wyreżyserował fragmenty „Zygmunta Augusta” (odtwarzał rolę tytułową) i „Legionu” Wyspiańskiego (zagrał Rapsoda); następnie wyreżyserował tam „Kordiana” Słowackiego. Na otwarcie 6 I 1921 w Wilnie teatru «Lutnia» pod kierownictwem Rychłowskiego wyreżyserował „Sędziów” i „Warszawiankę” Wyspiańskiego. Następnie z zespołem Teatru Praskiego przeszedł do nowo utworzonego Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Warszawie i pracował w nim w sezonach 1921/2 i 1922/3. Na wieczór inauguracyjny wyreżyserował „List” Aleksandra Fredry, a następnie m.in. „Tamtego” i „Dziewiczy wieczór” Zapolskiej, „Oj młody, młody!” Jana Aleksandra Fredry oraz „Kopciuszka” Walewskiego, do którego napisał wiersze; powrócił też jako reżyser do „Dziadów”. O wystawionej przez T-a „Balladynie” napisał Władysław Rabski, że jest to «widowisko poprawnie, tu i owdzie nawet pomysłowo w scenach fantastycznych wyreżyserowane» („Kur. Warsz.” 1923 nr 229), a w tradycyjnie pokazanym „Kordianie” znać było, wg Eugeniusza Świerczewskiego, «sprężystą inwencję […] zabiegliwą, wglądającą we wszelkie potrzeby i szczegóły widowiska» („Przegl. Teatr. i Kinematograficzny” 1922 nr 15). T. wystąpił ponadto m.in. jako Pagatowicz w „Grubych rybach” (reż. brat T-a, Marian) i Nieśmiałowski w „Klubie kawalerów” Bałuckiego (reż. Ryszkowski), a także Hrabia d’Antraigues w „Sułkowskim” Stefana Żeromskiego (reż. J. Osterwa). W marcu 1923 grał gościnnie w wileńskim Teatrze Polskim, a w październiku i listopadzie t.r. wyreżyserował w nim m.in. „Irydiona” (zagrał Heliogabala), „Powrót posła” Juliana Ursyna Niemcewicza oraz „Sześć postaci scenicznych w poszukiwaniu autora” L. Pirandella.
Od sezonu 1923/4 był T. związany z Teatrem Miejskim w Łodzi, ale w dalszym ciągu współpracował z wileńskim Teatrem Polskim, gdzie m.in. w r. 1924 wyreżyserował „Cyda” P. Corneille’a oraz „Podatek majątkowy” Adama Grzymały-Siedleckiego; reżyserował też w teatrach amatorskich. W kwietniu 1925 zrealizował w Łodzi jedną scenę nieukończonego filmu wg własnego scenariusza Cyrk przyjechał; wiązało się to zapewne z nieudaną próbą założenia w Łodzi studia filmowego z T-em jako dyrektorem. Gdy łódzki Teatr Miejski dzierżawił Arnold Szyfman, był T. w sezonach 1925/6 i 1926/7, obok Mieczysława Szpakiewicza, głównym reżyserem; realizował spektakle niemal każdego gatunku, od wielkiej klasyki po komedie bulwarowe i bajki dla dzieci. Na otwarcie sezonu 1925/6 wyreżyserował „Sen nocy letniej” Shakespeare’a jako wielką widowiskową feerię. W podobny sposób potraktował „Niebieskiego ptaka” M. Maeterlincka, „Balladynę” oraz „Turandot” C. Gozziego, którą jednak przeładował «różnymi „gierkami” i intermediami, często zupełnie bezcelowymi» (W. Polak, „Ilustr. Republika” 1928 nr 245). O „Królewnie Śnieżce i siedmiu karłach” Cyryla Danielewskiego w reżyserii T-a Wilhelm Fallek napisał, że «to takie prześliczne cacko, że nie zdziwię się, jeśli dziateczki zamęczą mamusie, by je kilka razy prowadziły» (tamże 1926 nr 55). T. wyreżyserował ponadto „Otella” Shakespeare’a, „Kredowe koło” Klabunda, „Czarodziejską fujarkę” Janiny Porazińskiej, ponownie „Dziady” (zagrał Senatora) oraz „To, co najważniejsze” N. Jewreinowa. Brał udział w słuchowiskach radiowych, m.in. 14 XI 1927 w „Piosenkach ułańskich” wg komedii Witolda Bunikiewicza. Dn. 23 III 1928 obchodził 25-lecie pracy scenicznej, grając w łódzkim Teatrze Miejskim Hrabiego de Larzac w „Papie” G. A. de Caillaveta i R. de Flersa. Wyreżyserował „Henryka IV” Shakespeare’a, w którym 10 i 11 III t.r. wystąpił gościnnie Aleksander Moissi. Publikował w wydawanych przez łódzkie studio «Ars-Film» efemerycznych pismach „Studio” (1928) i „Ilustrowane Studio” (1929); w tym ostatnim zamieścił Wspomnienia (nr 1–3). Ze Stanisławem Felixem napisał krotochwilę Panna Łódź, wystawioną w Łodzi 13 VI 1929. W czerwcu 1931 występował gościnnie w warszawskim teatrze «Capitol», a latem grał na prowincji, m.in. w Pabianicach. W «coctailu» „Aż 4 asy” w swojej reżyserii wystąpił 25 XII t.r. obok m.in. Nory Ney.
W l. 1932–3 był T. związany z Teatrem Polskim w Bydgoszczy, gdzie m.in. wystąpił jako Pan Młody w „Weselu” (reż. W. Stoma). Równocześnie w Poznaniu w Teatrze Wielkim pełnił funkcję głównego reżysera, a w tamtejszym Teatrze Nowym wyreżyserował m.in. „Hanusię” Hauptmanna oraz „Azefa” A. Tołstoja i P. Szczegolewa, a także zagrał Don Fernanda w „Cydzie” (reż. M. Rudkowski). W l. 1933–6 pracował w Teatrach Miejskich we Lwowie, gdzie wyreżyserował m.in. „Dziką pszczołę” Ludwika Hieronima Morstina (zagrał Doktora), „Robinsona Kruzoe” Zygmunta Fedorowskiego wg D. Defoe, „Kleopatrę” Norwida (zagrał Psymacha), „Towariszcza” J. Devala (zagrał Brekeńskiego) oraz „Mirele Efros” J. Gordina (zagrał Szalmena). Był ponadto Stańczykiem w „Weselu” (reż. J. Strachocki) i Ministrem II w „Marchołcie grubym a sprośnym” Jana Kasprowicza (reż. W. Radulski). Na jubileuszu 35-lecia pracy scenicznej Zelwerowicza w Teatrze Narodowym w Warszawie wystąpił 14 III 1935 w „Krysi” Jerzego Szaniawskiego (reż. Zelewerowicz). Od t.r. pracował ponownie w Teatrze Miejskim w Łodzi, reżyserując głównie komedie i farsy, m.in. „Nieusprawiedliwioną godzinę” I. Békeffyego oraz „Męża o dwóch żonach” K. Kraatza. O pracy w teatrze łódzkim wygłosił 21 II 1937 pogadankę w radiu pt. Dawne premiery. Od t.r. był zatrudniony w Teatrze Polskim w Katowicach; wyreżyserował tam m.in. „Grube ryby” (ponownie zagrał Pagatowicza), „Na Łyczakowie” Wiesława Budzyńskiego, „Trzecią młodość” Mieczysława Fijałkowskiego (zagrał Fortunata Rajskiego), „Gałązkę rozmarynu” Zygmunta Nowakowskiego oraz „Pana Jowialskiego” A. Fredry (wystąpił w roli tytułowej); grał też m.in. Kardynała Hozjusza w „Zygmuncie Auguście” (reż. Leopold Pobóg-Kielanowski) i Prymasa w „Królu Stefanie” Kazimierza Brończyka. W l. 1938–9 reżyserował gościnnie w Teatrze Letnim w Warszawie. Na 70-lecie tej sceny, 8 VII 1939, wyreżyserował „Zgorszenie publiczne” F. Arnolda. W Katowicach nie zdążył przed wybuchem wojny ukończyć reżyserii „Obrony Ksantypy” Morstina oraz „Madame Sans-Gêne” V. Sardou i E. Moreau.
Podczas okupacji niemieckiej był T. w l. 1940–2 związany z jawnym Teatrem Komedia w Warszawie. Wystąpił w nim w „Dlaczego zaraz tragedia?” Romana Niewiarowicza (reż. autora) i jako Ekscelencja w „Trafice pani generałowej” L. Bús-Feketego (reż. K. Benda) oraz wyreżyserował „Weronikę” F. P. Bucha i „Trójkę hultajską” J. N. Nestroya. Należał w swym pokoleniu do najbardziej aktywnych, wszechstronnych i cenionych reżyserów średniej klasy. «Utalentowany artysta scen prowincjonalnych» (Grzymała-Siedlecki), w młodości w typie amanta, z czasem charakterystyczny, wysoki, o pociągłej plastycznej twarzy, był aktorem sprawnym warsztatowo, obdarzonym vis comica. T. zmarł 7 VIII 1944 w Warszawie na ulicy, w czasie powstania warszawskiego.
Nie wiadomo, czy T. założył rodzinę.
Fot. w: IS PAN, Muz. Teatr. w W.; – Czachowska J., Gabriela Zapolska. Monografia bio-bibliograficzna, Kr. 1966; Dramat obcy w Polsce 1765–1965, Kr. 2001–4; Dramat pol.; Hahn W., Shakespeare w Polsce. Bibliografia, Wr. 1958; Słown. Teatru Pol.; Węgrzyniak R., Encyklopedia „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, Kr. 2001; Wyspiański S., Dzieła zebrane. Monografia bibliograficzna, Kr. 1968 XV; – Berger B., Teatr Bogusławskiego przed Schillerem, „Pam. Teatr.” 1972 z. 1; Fallek W., Cztery sezony teatru łódzkiego, Ł. 1939 s. 14–16, 36–9; Formanowicz J., Historia Teatru Miejskiego w Bydgoszczy w latach 1920–1939, W.–P.–Tor. 1978; Gierszewska B., Czasopiśmiennictwo filmowe w Polsce do 1939 roku, Kielce 1995; Guderian-Czaplińska E., Teatralna Arkadia, P. 2004 s. 342, 519–21; Horbatowski P., Polskie życie teatralne w Kijowie w latach 1905–1918, Kr. 2009 s. 82–3, 109, 245–6, 248, 271–2; Komorowska M., Za kurtyną lat, Kr. 2008; Konarska-Pabiniak B., Repertuar teatru w Płocku, W. 1982; Krajewska H., Życie filmowe Łodzi w latach 1896–1939, W.–Ł. 1992 s. 130; Krasiński E., Arnold Szyfman, W. 2013; tenże, Teatry wileńskie Franciszka Rychłowskiego 1921–1929, w: Wilno teatralne, Red. M. Kozłowska, W. 1998; Kuligowska-Korzeniewska A., Scena obiecana, Ł. 1995; Lorentowicz J., Teatr Polski w Warszawie 1913–1938, W. 1935 IV, W. 1938 II; Marczak-Oborski S., Teatr czasu wojny 1939–1945. W. 1967; Mościcki T., Teatry Warszawy 1939. Kronika, W. 2009; Nawrat E., Repertuar sceny dramatycznej Teatru Śląskiego w Katowicach w latach 1922–1939, W. 1979; Olszewski K., Z kronik teatralnych Zagłębia i Śląska, Kr. 1960; Orlicz M., Polski teatr współczesny, W. 1932 (fot.); Osiński Z., Repertuar Teatrów Miejskich we Lwowie pod dyrekcją Wilama Horzycy 1932–1937, W. 1992; Osterloff B., Aleksander Zelwerowicz, W. 2011; Romanowski A., Młoda Polska wileńska, Kr. 1999; Rutowska M., Serwański E., Straty osobowe polskiego środowiska teatralnego w latach 1939–1945, „Przegl. Zachodni” 1976 nr 1–2 s. 109; Sempoliński L., Wielcy artyści małych scen, W. 1968; Sobański M. A., Teatr polski na Śląsku 1922–1939, Kat. 1963 (fot.); Taborski R., Warszawskie teatry prywatne w okresie Młodej Polski 1905–1918, W. 1980; Teatr Miejski w Łodzi 1922–27 (Ł. 1927, fot.); Wieniec jubileuszowy Rychłowskiego, Wil. 1928 s. 13, 19–20, 33; Wilski Z., Polskie szkolnictwo teatralne 1811–1944, Wr. 1978; Włodek R., Jadwiga Andrzejewska na scenie i ekranie, Kr.–W. 2018; Wosiek M., Historia Teatrów Ludowych. Polskie zespoły zawodowe 1898–1914, Wr. 1975; Wysiński K. A., Związek Artystów Scen Polskich 1918–1950, Wr. 1979; – Grzymała-Siedlecki A., Świat aktorski moich czasów, W. 1973; Wroczyński K., Pół wieku wspomnień teatralnych, W. 1957 s. 145, 173–4, 214, 263, 271, 273, 275; – „Dzien. Pol.” 1886 nr 86 (dot. ojca); „Echo Pragi” 1917 nr 9, 31; „Ilustr. Republika” 1925 nr 48, 1927 nr 313, 1930 nr 49, 1937 nr 52; „Kur. Lit.” 1910 nr 106, 108; „Kur. Lwow.” 1886 nr 104 (dot. ojca); „Kur. Warsz.” 1886 nr 104 (dot. ojca), 1910 nr 8 wyd. poranne, 1914 nr 52, 1916 nr 19, 49 wyd. poranne, 1917 nr 92 wyd. poranne, 1928 nr 83; „Łódz. Echo Wieczorne” 1926 nr 77; „Pam. Teatr.” 1963 z. 1–4 s. 178–9, 373, 2007 z. 1–2 s. 268; „Rozwój” 1910 nr 5; „Scena i Sztuka” 1909 nr 38 (fot.).
Diana Poskuta-Włodek